Sejak kemalangan tiga tahun lalu, saya menderita penyakit pelik.
Ia amnesia Cinderella.
Hilang ingatan jangka pendek.
Saya akan cakap sesuatu nanti.
Jangan terkejut.
Apa awak akan cakap?
Bagaimana saya mahu melindungi apa yang saya mahu lindungi.
Saya akan tunjukkan.
Gi–joon.
Apa semua itu?
– Saya sakit. – Sejak bila?
Sejak kemalangan tiga tahun lalu.
Selama tiga tahun saya dungu dan tak perasan.
Ketika awak beritahu saya pun.
Gi–bbeum tahu?
Bagaimana dengan mak dan mak cik kita?
Mereka semua tahu? Kecuali saya?
Sampai hati awak buat begini pada saya.
Sebab inilah saya tak boleh beritahu awak. Awak akan susah.
Awak sorokkan daripada saya kerana takut ia membunuh saya?
Sebab saya akan merungut dan mengganggu awak.
Sebab saya tak berguna walaupun saya tahu!
– Awak pandang rendah saya. – Gi–joon.
Awak fikir saya dungu kerana mengusik awak?
Jika awak mahu mengejek saya, kenapa cakap dan buat saya marah?
– Gi–joon, saya... – Jangan sebut nama saya...
...hingga awak mati.
Gi–joon!
Dia ejek saya seumur hidup kami.
Dia baru mengusik saya.
Mak dan mak cik kami semua sayangkan dia.
Saya keseorangan.
Saya boleh benci dia.
Saya cuma ada dia.
Saya pernah bergurau mahu dia mati sekali.
Sebab itukah?
Sebab itukah dia sakit?
Ma–seong...
– Ma–seong. – Sebab itulah dia jemput saya.
Saya tak jumpa Gi–joon.
Jangan risau sangat.
Dia akan lupakannya nanti.
Saya pun begitu.
Bagaimana dengan awak? Awak okey?
Maaf sebab buat awak risau.
Pasti awak rasa lebih tenang jika awak risau tentang saya.
Boleh saya tanya kenapa...
...tiba–tiba awak buat begini?
Sebab saya fikir...
...ini cara terbaik.
Tenangkan Gi–joon untuk saya jika awak jumpa dia.
Kata–kata awak akan buat dia tenang.
Okey.
Mari tenangkan diri.
Naik di sebelah sana.
Ia amnesia Cinderella.
Hilang ingatan jangka pendek.
Saya akan dermakan semua harta saya...
...pada Kampung Penyembuhan.
Dia dedahkan rahsianya?
Pengarah Gong dah hilang akal?
Hubungi media dan halang rencana.
Masalahnya, ramai wartawan di sana...
...dan ia dah tersebar di media sosial.
Video itu mendapat lebih 100,000 tontonan.
Jadi hentikan!
Mari batalkan mesyuarat lembaga hari ini.
Sejak kemalangan tiga tahun lalu,...
...saya menghidap penyakit pelik.
–Ia amnesia Cinderella. – Gong Ma–seong.
Pengakuan awak memudahkan saya.
Presiden Gong pasti dah tahu sekarang.
Menakutkan kerana dia begitu senyap.
Beritahu Peguam Kim supaya tulis ikrar untuk menderma.
Ya, tuan.
Awak dah dengar berita daripada Pengarah Seong?
Belum.
Dia begitu pucat tadi.
Awak patut beri dia petunjuk.
Seong Gi–joon.
Jika awak dah tenang, mari pergi.
Awak menangis? Awak mahu dipeluk?
Jangan mimpilah.
Kenapa ke sini?
Bangun. Mari pergi hotel awak.
Tidak.
Sungai Han selepas gerai.
Logik apakah itu?
Logik drama.
Apabila kita dipecat, ditinggalkan...
...atau dikhianati,...
...kita menangis di tepi sungai...
...kemudian ke sini untuk mabuk.
Boleh beri saya rawan goreng dan soju?
Okey.
Terima kasih.
Tak guna.
Angkatlah. Jangan buat lelaki sakit sedih.
Biar dia sedih. Saya rasa mahu mati kerana dikhianati.
Dia tak boleh beritahu awak sebab dia tahu awak akan terluka.
Pasti dia rasa sangat kesunyian.
Dia tak akan sunyi kerana bercinta dengan Gi–bbeum.
Apa yang awak tahu tentang kesunyian manusia?
Saya jalani hidup seharian seolah–olah saya sakit tenat.
Saya tak tahu bila kerjaya saya akan berakhir.
"Ini penghujung kemasyhuran awak."
"Sekarang bersedialah."
Bukankah bagus jika ada orang cakap begitu pada kita?
Saya tak cukup kuat...
...untuk sorokkan ketakutan saya.
En. Kim hanya mahu gunakan saya...
...dan pasukan saya mengumpat saya di belakang saya.
Saya marah...
...sebab saya mahu hidup.
Saya tak mahu terluka,...
...jadi saya lukakan orang lain dulu.
Tiada siapa menyebelahi saya.
Saya cuma cakap.
Kenapa awak rapat sangat dengan saya?
Apa? Saya rapat?
Berapa ramai lelaki di Korea yang mahu minum dengan saya...
Saya tak percaya.
Apa? Apa pula ini?
Betulkah awak budak yang cium saya?
Apa awak buat ini?
Pasti ini takdir.
Nota kematian.
Maksud awak, takdir.
Saya tahu. Saya bergurau.
Di sini.
Lee Ha–im?
Dah lama tak jumpa, En. Jang. Dia sangat mabuk.
Saya nampak. Bawa dia ke sini.
– Biar saya bawa dia... – Lepaskan saya.
– Beratnya awak. – Aduhai.
Boleh tak awak sedar?
Mari sini.
Apa awak akan buat pada saya di sini?
Layan dia dengan baik. Dia tetamu istimewa.
Kita akan mengikat kontrak dengan Ha–im?
Kita tak patut biarkan...
Mari keluar.
– Mari. – Ke mana? Bagaimana dengan...
Panasnya. Saya panas.
Boleh awak tanggalkan baju saya?
– Awaklah buat. – Tolonglah, Ha–im.
Tanggalkan untuk saya. Tolonglah.
– Kenapa tak boleh ditanggalkan? – Lee Ha–im.
Pasti awak sangat mabuk. Awak tak panggil saya Bulu.
Tunggu.
Tunggu apa?
Hingga kesedihan saya berakhir.
– Di mana? – Duit dulu.
Lagi separuh selepas saya lihat barang itu.
Tuan.
Kenapa?
Jadual Ha–im dan draf pertama kontraknya.
Tuan mahu hari ini.
Okey, terima kasih. Letak atas meja saya.
Ya, tuan.
Dia mahu kekal dengan kita?
Jangan risau tentang perkara sebegitu.
Ikut saja cakap saya.
Ya, tuan.
Pergilah.
"Kumpulan Sunwoo"
Awak dah lihat berita pagi?
Saya terlalu takut untuk lihat.
Kenapa awak buat pendedahan?
– Apa pula sekarang? – Suasana teruk.
– Bagus. – Ya.
Saya sangat kagum.
Kenapa dengan suasana?
Lihat betapa bagusnya ini? Baguslah.
Apa dia cakap ini?
Apa ini?
Awak orang paling dicari sekali lagi.
"Noblesse oblige", "Gong Ma–seong si Raja Derma".
Kenapa semua tajuk begini?
Agaknya Presiden Gong dan Doktor Yoon dah lihat?
"Gong Ma–seong si Raja Derma menghidap Amnesia Cinderella"
– Padamkan. – Ya, puan.
Ia jadi seteruk ini sebab kamu berdua tak beritahu saya...
...dan merancang berdua.
Dia berikrar untuk menderma semua dan sekarang dia bintang.
Bagaimana puan akan terangkan pada lembaga?
Serta hospital baru?
Bagaimana jika kita hilang segalanya?
Kita boleh ubah keputusan untuk menderma.
Mari berbincang dengan Pengarah Gong dulu.
Tinggalkan kami.
Batalkan ikrar dan ambil semuanya.
Kenapa saya patut buat begitu?
Saya guna duit saya.
Kenapa itu duit kamu?
Jadi, ia duit mak cik?
Datuk cakap sesuatu ketika saya muda.
"Duit perlu digunakan dengan baik,...
...bukan digenggam erat kerana ketamakan."
Duit penting. Namun orang lebih penting.
Cara paling berbaloi untuk menggunakan duit...
...ialah memulangkan pada masyarakat dan bukan mewariskan.
Walaupun kamu derma, ia tak akan digunakan seperti yang kamu mahu.
Itu realiti.
Mak cik.
Untuk menua dengan baik, kita mesti berfikir dengan baik.
Jangan jadi terlalu tamak. Itu hodoh.
Kamu tak akan ambil duit kamu?
Mak cik tahu masa saya tak banyak.
Saya akan lindungi hingga ke akhirnya.
Lawat juga keluarga Gi–bbeum dan minta maaf.
Mak cik patut minta maaf sedangkan boleh bayar mereka? Itu penting?
Ia sangat penting, lebih penting daripada perkara lain.
Mak cik lukakan perasaan mereka.
Mak cik akan kehilangan segalanya milik mak cik.
Saya dah beri amaran.
"Gong Ma–seong si Raja Derma menghidap Amnesia Cinderella"
Kamu semua terkejut?
Ma–seong sakit.
– Saya terkejut pada mulanya... – Dia lupa. Jadi?
Ayah selalu lupa.
Ya, itu hal kecil.
Pelupa bukan penyakit.
– Betul. – Betul.
Saya sangat suka dia.
Reaksi apakah ini? Saya sangka kamu akan merungut.
– Dia hebat. – Ya, betul.
Apa? Kamu meragukan.
Kenapa? Kami cuma risau dia sakit.
Betul itu. Awak patut jaga dia dengan lebih baik.
Dia beri kamu sesuatu?
– Pada siapa? – Pada siapa?
Penipu datang.
Aduhai.
– Awak lagi? – Ya, saya lagi.
Budak hampir 15 tahun yang biadab.
Pasti awak Galilei yang tua.
Berani awak?
Kakak awak ada?
Ada dan dia ada teman lelaki yang kaya.
Saya tahu. Panggilkan dia.
Untuk apa?
Awak mewarisi sikap itu daripada siapa...
Gi–joon.
– Gi–bbeum. – Awak ke mana semalam?
Saya risau. Awak okey?
Saya langsung tak okey.
Gi–bbeum. Boleh awak tolong saya?
Tolong?
Awak ingat pendedahan awak semalam?
– Ya, saya ingat. – Bagaimana awak boleh ingat?
Ikut saya.
Ingatan saya tak hilang.
Saya cuma ada masalah mengingati semula.
Saya tulis nota dan menghafal setiap hari.
Barulah saya okey.
Semua ini?
Nampak seperti babak filem cereka sains.
Awak ada adi kuasa? Awak boleh alihkan benda atau tembus dinding?
– Tidak, dungu. – Jadi, ia bukan fantasi?
Legalah.
Awak dah makan? Mari makan.
Saya tentukan untuk makan atau berborak berdasarkan jawapan awak.
Jujurlah. Sebab itulah saya di sini.
Okey. Tanyalah.
Serius sangatkah?
Baik. Awak tak akan cam saya nanti?
Awak akan hilang arah dan tak ke tandas lagi?
Bukan begitu.
Bagus. Jadi...
Awak akan mati?
Semua manusia mati.
Bukan begitu. Awak akan mati tak lama lagi?
Tidak.
Jadi awak akan berkelakuan normal begini, cuma sakit...
...dan tak akan mati?
Betul.
Okey.
Saya pun mahu buat pengumuman.
Pengumuman?
Saya akan lepaskan Gi–bbeum.
Awak sakit, jadi saya akan berundur.
– Awak tak akan berundur. – Saya akan berundur.
Namun saya akan bawa dia keluar untuk janji temu terakhir.
Janji temu serius.
Apa serius? Tak boleh!
Awak tak boleh tolak.
Awak ini. Hei. Seong Gi–joon.
– Mari sini balik. Satu, dua... – Tiga.
Kenapa dengan dia ini?
–Ma–seong. – Hai.
Jika Gi–joon datang, mengarut dan ajak awak keluar, jangan ikut.
Awak mahu saya tenangkan dia semalam.
Itu semalam. Apa–apa pun,...
...halau saja dia.
Dia di sebelah saya sekarang.
Apa? Dia di sebelah awak?
Dia baru keluar dari rumah saya.
– Saya di luar rumah awak. – Apa?
Ini kerana menipu saya.
Saya dan Gi–bbeum akan berseronok.
Seong Gi–joon.
Dia kebudak–budakan.
Ini nampak sedap.
Awak mahu apa? Awak pernah makan ini?
– Ya, banyak kali. – Ya?
Kita mahu beli apa?
– Kentang tornado? – Ya, sudah tentu.
Minta kentang tornado.
– Terima kasih. – Berapa?
3,000 won?
Gi–bbeum, saya tak bawa dompet saya.
Tak mengapa. Awak makan ini.
– Saya belanja. – Maafkan saya.
– Tak mengapa. Apa–apa lagi? – Ulat sutera rebus.
Pegang hujung ketika membaling.
Awak nampak bulatan ini? Bariskan dengan hujung ini.
Sekejap. Saya akan tunjukkan caranya.
Buat begini.
Pegang begini, tenangkan bahu...
...dengan mata dibuka.
Hebat tak saya?
Anak–anak. Bukankah salah untuk dia mengikut Gi–joon begitu?
Dia menguji kesabaran saya?
Kenapa awak asyik kacau?
– Bila ia akan berakhir? – Lambat lagi.
Panggil Gi–bbeum.
– Dia tak mahu. – Apa? Tak mahu?
Beritahu dia yang saya tak boleh makan pun.
– Apa dia cakap? – Dia sedang makan. Jangan risau.
– Hei. – Gi–bbeum, mari makan itu.
– Okey? – Okey.
Apa saya patut buat dengan budak ini?
Kenapa dia tak telefon?
Apa ini?
Gi–joon. Mahu balik sekarang?
Kita dah makan banyak dan kaki saya sakit.
Kaki awak sakit? Mahu duduk?
Awak rasa Ma–seong tak boleh makan apa–apa?
Awak cuma risaukan dia.
Saya akan fikirkan selepas habis minum ini.
Semua ini?
Air saya dah habis. Mari pulang.
Saya mahu bawa awak pulang dan tamatkan janji temu dengan elok.
Namun awak tetap akan ke mari.
– Terima kasih. – Pergi sebelum saya ubah fikiran.
– Ke sisi Ma–seong. – Okey.
Saya sangat gembira hari ini.
Serta berterima kasih.
Pulang dengan selamat. Saya akan pergi sekarang.
Okey.
Gi–bbeum.
Ia tak adil untuk cinta yang saya simpan selama lima tahun.
Saya tak boleh lepaskan awak begitu saja.
Sekali saja.
Saya tak sangka detik ini akan menjadi perpisahan terakhir saya.
Awak bintang saya selamanya...
...disebabkan kita tak boleh bersama.
Terima kasih banyak dan maafkan saya.
– Jaga diri. – Ya.
Gi–bbeum, sedarlah, okey?
Awak tiada mulut. Patutlah awak tak boleh bercakap.
Awak patut jaga teman wanita awak.
Kenapa dengan semua orang hari ini?
Kenapa hari ini...
Pergilah.
– Lee Ha–im! – Apa? Tiada apa saya mahu cakap.
Tak guna.
Awak jumpa Contents You and L Media dalam diam?
Saya jumpa mereka secara terbuka.
Saya cakap saya tak mahu mengikat kontrak dengan awak.
Cetak pembetulan.
Ayah awak akan diserang strok jika saya hubungi Lembaga Cukai Negara.
Awak tak kisah?
Kami juga ada kenalan.
Jadi, mahu saya cetak tentang kelakuan tak senonoh awak?
Pilihlah.
Sekejap saja bintang boleh jatuh.
– Apa awak buat ini? – Ha–im!
Awak tak boleh terlepas daripada saya.
Cubalah.
Saya tetap tak akan mengikat kontrak dengan awak.
Kita akan lihat.
Awak masih belum makan?
Awak tunggu saya?
Awak fikir saya tunggu awak? Aduhai.
Kenapa awak ke sini dan tak pulang?
Saya patut balik saja?
Apa kamu berdua buat hingga tadi?
Kami makan dan bermain permainan.
Kami ke kafe yang cantik.
Kami makan gula kapas juga.
Jadi awak seronok.
Awak tak meletup selepas makan semua itu?
Kenapa awak banyak merungut?
Awak marah?
Saya marah? Aduhai.
Pinggan.
Jangan duduk saja di sana, tolonglah saya.
Saya tak sampai.
Aduhai.
Awak tak boleh buat apa–apa tanpa saya.
Ke tepi.
Ambil ini.
Lepaskan saya.
Jadi, bagaimana keadaan Gi–joon?
Dia semakin baik.
Awak tak perlu risau.
Tiba–tiba awak bercakap secara kasual.
Mula–mula saya meluat,...
...tapi saya akan biarkan sebab saya amat memahami.
– Awak memang memahami. – Memang pun.
Kenapa teruk sangat awak potong?
– Ia terkeluar. – Mana ada.
Awaklah potong.
Kenapa awak ajak saya ke sini?
Untuk tenangkan awak.
Hei.
Ikat kontrak dengan saya.
Awak jual mahal.
Lupakan saja. Saya akan ikat kontrak dengan orang lain.
Siapa yang jual mahal?
Saya cuma cakap saya akan fikirkan.
Serta tentang kita bercinta.
Setelah saya buat keputusan,...
...saya ikat kontrak kurang daripada sejam.
Namun, bukankah awak abaikan saya selama beberapa hari?
Saya penat. Saya mahu pulang.
Hei, kenapa awak sangat tak konsisten?
Awak kuat meragam.
Jadi? Awak akan bercinta dengan saya?
Itu...
– Saya tak pasti... – Hei.
Kenapa awak menjerit? Awak tak boleh kawal kemarahan?
Awak mempermainkan saya?
Ketika awak sedih, saya malukan diri sendiri...
...dengan mengikut awak ke gerai.
Awak dan Gi–bbeum berseronok depan orang ramai.
Awak nampak?
– Awak cemburu? – Ya, saya nampak.
Jika awak tak suka saya, cakap sajalah.
– Jadi... – Saya suka awak.
– Apa? – Saya suruh awak tunggu.
Hingga kesedihan saya berakhir.
Cinta pertama saya, cinta tak berbalas selama lima tahun.
Saya cuma ucapkan selamat tinggal.
Apa awak buat ini?
Jangan tolak saya.
Kali ini ia betul–betul.
Ia nampak agak memuaskan.
Cubalah.
Apa? Tak sedap?
Apa?
Bukan begitu. Cuma saya dah makan tadi.
Ya?
Saya akan balut dan letak di tepi.
– Makanlah nanti. – Okey.
Ketika otak awak kehilangan kapasiti,...
...deria rasa, pendengaran dan penglihatan awak akan mula lemah.
Akhirnya, awak tak boleh makan.
Jangan tak makan sebab awak tak lapar.
Awak perlu makan semuanya.
Kenapa awak masih muram?
Awak akan lari ikut orang yang ajak awak keluar?
Saya tak lari. Saya melompat dengan gembira.
Betul?
Saya dah lewat untuk bas saya. Jumpa lagi.
Awak cakap awak tak akan membelakangi saya, tapi lihatlah.
Ma–seong.
Apa?
Kenapa awak patah balik?
Maaf kerana tinggalkan awak sendirian hari ini.
Jika awak rasa bersalah, cium saya sekali lagi.
Itu tak cukup bagus. Sekali lagi.
Mendalam, sekali lagi.
Saya perlu pergi sekarang. Saya dah lewat.
Awak mahu ke mana?
"Min Hyung–jun Laporan"
Butiran kes Min Hyung–jun tiga tahun lalu...
...dan permintaan supaya ia dibuka semula.
Ini beg Joo Gi–bbeum?
Ya, dengan gambar dia dan beg ini tiga tahun lalu.
Awak jumpa dadah yang diperoleh secara haram di dalam?
Ya. Cara sama...
...orang kaya bawa dadah haram ke negara ini,...
...dia bawa masuk tanpa mengisytiharkannya.
Kenapa beg ini dijumpai sekarang selepas tiga tahun?
Selepas Hyung–jun mati, kami simpan semuanya.
Kami baru jumpa beg ini...
...dengan dadah di dalam.
Ia dadah sama yang Min Hyung–jun ambil ketika itu,methamphetamine.
Disebabkan kita ada bukti baru,...
...mari minta NFS untuk uji dan lihat keputusannya.
Kemudian kami akan tentukan untuk buka semula kes.
Jika ia untuk bersihkan nama Hyung–jun,...
...saya akan beri kerjasama penuh.
"Hari ulang tahun ketiga kematian Min Hyung–jun"
Hari lahir dia tak lama lagi.
Kecoh betul.
Perempuan tak guna.
Dia tak tahu malu, bukan?
Saya tak patut biar dia masuk.
Ran–ju terlalu baik.
Agaknya dia tahu apa kita cakap?
Tak bolehkah kita tambah?
– Bagaimana dengan ini? – Boleh tahan.
Apa kamu buat ini?
– Hentikan. – Kenapa, Ran–ju?
Tiada apa–apa.
Kamu bercakap tentang apa?
Bacalah sendiri.
"Saya rindu dia"
"Joo Gi–bbeum yang sepatutnya mati"
Minggu depan ulang tahun ketiga kematian Min Hyung–jun...
...dan hari lahirnya.
Awak tahu betapa setianya peminat dia.
Gi–bbeum, bagaimana awak boleh berada dalam hotel dengannya?
Dia ajak awak?
Tak mungkin dia dukung awak.
Kenapa dengan kamu ini? Kerja kamu dah siap?
Bawa ini masuk kereta. Pergi.
Awak cakap awak pun ingin tahu.
Awak tak pernah tanya dia selama tiga tahun ini.
Bila saya cakap begitu? Awak reka cerita pula?
Pergi sekarang.
Kenapa dengan mereka hari ini?
– Gi–bbeum. – Apa?
Jangan hiraukan mereka.
Ran–ju, awak pun fikir begitu?
Saya tak fikir begitu.
Maksud mereka,...
...awak mabuk dan begitu juga Hyung–jun,...
...jadi bagaimana awak ke hotel? Jangan hiraukan mereka.
Saya tak ajar mereka adab.
Jika mereka sebut lagi nama dia, saya akan patahkan kaki mereka.
Apabila NFS menjawab, mereka yang terlibat...
...akan dipanggil untuk beri keterangan atau sebagai suspek.
Jika perlu, awak akan diperiksa balas dengan Gi–bbeum.
Tentulah.
Awak perlu terangkan kejadian itu secara terperinci.
Apa yang saya tak faham ialah...
...Hyung–jun sangat mabuk.
Bagaimana dia bawa Joo Gi–bbeum ke bilik hotel?
Ketika saya bangun selepas minum minuman yang Hyung–jun beri,...
...saya rasa saya dah ada dalam bilik hotel.
Namun saya tak tahu bagaimana saya boleh berada di sana.
Bukankah ia jelas?
Gi–bbeum ke sana secara sukarela.
Bagaimana keadaan sebelum awak hubungi saya?
Mereka hilang dan saya tak boleh hubungi mereka.
Saya risau sangat.
Tiba–tiba Hyung–jun telefon saya.
Awak baru masuk.
Saya...
Dada saya...
Helo?
Hei.
Hei. Hyung–jun.
Hyung–jun.
"Peguam Hwang"
Hei. Saya perlukan bantuan awak.
Saya rasa Hyung–jun dah mati.
Ini Hotel Rumina di Jalan ke–45.
Ada wanita mabuk yang nampak seperti pelancong...
...dan lelaki yang dah mati.
Masa sekarang ialah 11:35 malam.
Apa yang menyebabkan awak membunuh?
Adakah ia tak disengajakan atau telah dirancang?
Ketika saya sedar,...
...saya diberitahu yang...
...Min Hyung–jun...
...dah mati.
Awak ada jawapan.
Joo Gi–bbeum bunuh Min Hyung–jun.
Bagaimana dengan dadah itu? Dia yang beli?
Bum–soo, awak perlu jujur dengan saya.
Tolonglah. Awak nampak dadah itu dari beg dia.
Kenapa saya mahu tipu tentang itu?
"Isyarat otak tidak normal Hilang selera"
Ketika otak awak kehilangan kapasiti,...
...deria rasa, pendengaran dan penglihatan akan mula lemah.
"Penipu"
Apa itu?
Awak masih tiada selera?
Saya tak apa–apa.
Saya nampak ini di TV tadi.
Apabila awak tak berselera, minum ini untuk kekal sihat.
Ia akan buat awak kenyang dan rasanya juga sedap.
Kenapa dengan awak hingga awak belikan ini untuk saya?
Minum ini.
"Damil"
Rasanya sedap. Terima kasih.
Awak okey?
Apa itu?
Jumpa sekejap lagi.
Siapa itu?
"Kim Bum–soo"
"Peguam Hwang"
Bagaimana?
NFS telah menghantar kes ke Pejabat Pendakwa.
Cetak rencana dan beritahu media.
Buat peminat Hyung–jun marah.
Tak mungkin. Sa–rang.
Kakak awak orang paling dicari.
Ya?
Mereka akan buka semula kes Min Hyung–jun.
"Kes Min Hyung–jun dibuka semula"
Saya perlu pergi.
– Sa–rang. – Sa–rang.
Apa?
– Ayah, teruklah. – Kenapa?
Mereka akan buka semula...
...kes Min Hyung–jun.
Habislah Joo Gi–bbeum.
Teruknya.
Ran–ju.
Gi–bbeum ambil dadah?
– Tak mungkin. – Itu mengarut.
Ran–ju, saya dah balik.
– Gi–bbeum. – Apa?
– Bagaimana ini? – Kenapa?
Kenapa beg awak muncul sekarang?
"Kes Min Hyung–jun dibuka semula"
Ini bukan beg saya.
Bukan?
Selepas saya jatuh dan jadi miskin,...
...awak jualkan untuk saya, ingat?
Betul itu. Itu beg kegemaran awak,...
...jadi saya suruh awak simpan beg itu.
Kenapa ia di sini?
Hanya seorang akan buat begini.
Saya perlu keluar.
Nama, Kim Bum–soo. Tarikh lahir,...
...10 Julai 1979. Dilahirkan di Seoul.
CEO Jeguk Entertainment.
Hilang segalanya tiga tahun lalu selepas kematian Min Hyung–jun...
...dan naik semula...
– Siapa itu? – Siapa?
Kim Bum–soo. Awak suruh saya buat pemeriksaan latar belakang.
Awak dengar tak? Saya bercakap dengan siapa?
Saya ingat seseorang pagi tadi tapi saya tak tahu siapa dia.
Awak dah mula fikir tentang orang selain Gi–bbeum?
Boleh tahan. Nampaknya dah tiba masa untuk awak serik dengan dia.
– Maaf, tuan. Jadi... – Dia lelaki.
– Lelaki? – Kim Bum–soo bersama dia.
– Mereka akan siasat Gi–bbeum. – Siasat?
Mereka jumpa dadah dalam beg dia.
"Kes Min Hyung–jun dibuka semula"
"Kemungkinan Joo Gi–bbeum akan disoal"
Tunggu. Ini Min Hyung–jun?
Ya, awak tak pernah lihat dia?
Dialah lelaki yang saya ingat pagi tadi.
Saya mengekori Kim Bum–soo dan Min Hyung–jun.
Kenapa?
Awak nampak apa–apa? Awak ingat apa–apa lagi?
Saya tak tahu. Saya tak ingat.
"Kes Min Hyung–jun dibuka semula"
Aduhai...
"Wartawan Han"
Tiada jawapan.
Dia tak angkat.
Gi–bbeum...
Saya tak patut lepaskan dia.
En. Jang. Upah peguam atau sogok sesiapa.
Satu negara berminat dengan kes ini.
Keadaan akan lebih teruk jika kita terlibat.
Beg dan dadah, apa itu?
Awak tulis novel untuk berita?
Pendakwa akan...
...menyiasat berdasarkan kisah yang saya tulis?
Mereka menyiasat sebab ada bukti!
Dari mana awak dapat beg itu?
– Saya ambil dadah? – Itu?
Saya jumpa dalam tempat simpanan kita.
Itulah yang saya cakap dan saya merancang untuk cakap itu.
Awak tahu itu bukan beg saya.
Saya ambil dadah? Kenapa awak buat begini pada saya?
Tak berguna cakap pada saya.
Sekarang saya faham.
Bau pada Hyung–jun tiga tahun lalu.
Bau pelik koktel.
Hyung–jun meninggal kerana ambil dos berlebihan.
Awak dalangnya, betul?
Adakah mudah untuk salahkan saya?
Kenapa salahkan saya?
Aduhai.
Gi–bbeum. Jangan marah.
Awak lakukan jenayah, jadi masuklah penjara senyap–senyap!
Awak boleh bercakap dengan saya sesuka hati awak...
...tapi ia sia–sia sekarang.
Awak akan dipanggil sebagai suspek.
Keadaan amat berbeza berbanding tiga tahun lalu.
Lebih baik awak bersedia.
Jumpa awak...
...di pemeriksaan balas.
Lepaskan saya.
Jumpa lagi.
Helo, ini Joo Gi–bbeum.
Cik Joo Gi–bbeum?
Saya Penyiasat Jo Tae–sik di Pejabat Pendakwa Tengah.
Cik perlu datang sebagai suspek kes Min Hyung–jun.
Okey.
Kenapa lambat sangat awak balik?
Awak tahu...
Beg itu.
Itu bukan beg saya.
– Sebenarnya... – Saya tahu.
Awak tak perlu terangkan segalanya.
Pendakwa mahu soal saya.
Awak okey?
Ya, saya okey.
Awak tak okey.
– Saya akan telefon peguam... – Jangan.
Ini masalah saya dan saya mesti hadapinya.
Saya dapat harunginya tiga tahun lalu.
Saya akan okey.
Jangan bergelut sendirian.
Beritahu saya jika awak tak boleh tanganinya.
Okey?
Okey.
"Tatu dan urutan"
Mors Sola.
–Ya, tuan. – Hai.
Semua ini gambar dari Hainan?
Kedai yang saya cari tiada di sini.
Saya dah cakap. Banyak kedai ditutup sepanjang tiga tahun...
...dan kawasan berubah.
– Awak cari apa? – Tak mengapa.
Belakang saya sakit.
Awak sangat suka Sungai Han.
Kenapa kita di sini lagi?
– Ada lagi untuk diperiksa? – Saya ingat sesuatu.
Kita berjumpa di Hainan tiga tahun lalu.
Dengan Min Hyung–jun.
Saya tak pasti. Saya tak ingat.
"Mors Sola."
"Hanya maut boleh memisahkan kita."
Kedai tatu dengan bendera merah. Awak tak ingat?
Saya ingat.
Jadi? Apa yang awak nampak?
Awak rasa?
Apa yang awak nampak atau cakap awak nampak tak akan membantu.
Otak awak tak sihat.
Jika keterangan saya sangat terperinci,...
...siapa yang pendakwa akan percaya?
"Tatu dan urutan, Mors Sola"
Min Hyung–jun.
Awak bunuh dia.
Percayalah saya dan cakap hal sebenar, okey?
Mulai sekarang, saya akan melindungi awak.
Jika saksi beri keterangan terperinci,...
...boleh saya bersihkan nama saya?
Menyesal atas perbuatan awak, okey?
Jangan cakap begitu lagi pada kekasih saya.
Mari keluar sekarang.
Saya mahu keluar dan saya ada hak.
Saya tak akan jatuh seorang diri.
Saya akan balas dendam.